ΝΕΟΙ ΠΑΡΘΕΝΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΕΣ

10/07/2019
#

Nikolaos Kotsovos φανταστικά.

 

 

ΝΕΟΙ ΠΑΡΘΕΝΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΥΧΙΚΑ ΝΟΣΟΥΝΤΕΣ


Διαβαστε μετα προσοχης τι λεει η καλλονη Υπουργος κοινωνικων κατι . ,λαμβανοντας υπ οψιν μας οτι ο αντιδικτατορικος αγωνας υπηρξε ,η Χουντα υπηρξε σε λαθος στιγμη κατα την καλονη,ισως επρεπε να γινει πιο νωρις και να επεφτε ποιο αργα ..Ισως..


..Για την νεαρα πολιτικο λοιπον σε εκδηλωση με το μνημονιακο κουμασι Δοξιαδη ..αποκαλεσε τους συμμετεχοντας στον αντιχουντικο αγωνα ως ψυχικα νοσουντες και οσοι τιμουν ακομη εκεινο τον αγωνα εχουν ψυχικον νοσημα.Προφανως η 32χρονη καλονη δεν εχει ακουσει για τον Μουστακλη ,τον Οπροπουλο ,τον Πνευματικο τον Σαβουρα ,τον Κονοφαγο ...τον Γιοκαρη ,τον Στινη ,την Καρυστιανη ποιος να της τα πει η Ξαφα ο,Δοξιαδης ,ο Μανος ; ο Διαματαρης ο συναδελφος της ..που στην εφημεριδα του ειχε διαφημηση του Γεωργιου ; 


Αυτη λοιπον ειναι Υπουργος της Ν.Δ και οχι κυβερνησεως του Μσρκεζινη οπως θα της αρμοζε

 

Συγκεκριμένα είπε: «Εχουμε μία αγιοποίηση του αγώνα της δικτατορίας, η οποία ουσιαστικά έγινε επειδή δεν έγινε ο αγώνας την ώρα που έπρεπε να γίνει. Αρα έχουμε μία σχέση η οποία καταρρίπτει τις διαστάσεις που της ανήκουν (;), αυτή της αντίστασης και παίρνει διαστάσεις υπερβολής, όπως αυτή της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. Το δεύτερο κομμάτι της πρότασης το οποίο με ανησυχεί και με προβληματίζει από προσωπική εμπειρία έχει σχέση με τη μετατροπή σε βαθειά ψυχική νόσο, η οποία πολύ φοβάμαι ότι είναι μία μετατροπή σε μια συλλογική ψυχική νόσο, διότι έχει δημιουργηθεί αυτό το συλλογικό αφήγημα μέσα από τη συλλογική μνήμη αυτής της ιστορικότητας. Ακούω συνέχεια “ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς”, “ιστορικός αγώνας” και αναρωτιέμαι για ποια ιστορία μιλάμε, ποιος έγραψε αυτή την ιστορία; Την έγραψαν αυτοί οι άνθρωποι των οποίων η απώλεια του αισθήματος Δικτατορίας (;) είναι αντίστοιχο με μια απώλεια δικού τους ανθρώπου; Και ποιοι; Αυτοί οι οποίοι είναι οι ψυχικά νοσούντες; Και εκεί πέρα βάζω τη δική μου εμπειρία από διάφορους θείους που είχα στη Μακρόνησο και γηραιότερους φίλους των γονιών μου, οι οποίοι ποτέ δεν χρησιμοποίησαν, προφανώς για τον εαυτό τους αλλά και για κανέναν άλλον αυτή την έκφραση: “ιστορικό στέλεχος”, “ιστορικός αγώνας”. Οπότε η έκβαση (;) αυτής της συλλογικής μνήμης φοβάμαι ότι φανερώνει μία συλλογική ψυχική νόσο παρά μια μεμονωμένη»